Durban is een stad in Zuid-Afrika en tien jaar geleden kampte de stad met ernstige watertekorten. De damreservoirs werden in een alarmerend tempo kleiner. Bovendien breidde de stad zich veel sneller uit dan de gemeentelijke capaciteit aankon. In dit artikel leest u over Durbans strijd tegen deze situatie en hoe Durban de wereldwijde standaard zette voor het leveren van water en sanitaire voorzieningen aan de armen.
Waarom negeren veel ontwikkelingslanden de behoeften van armen op het gebied van water en sanitaire voorzieningen?
In veel ontwikkelingslanden worden de water- en sanitaire behoeften van de inwoners die vanuit het platteland naar hier komen om werk te zoeken, genegeerd. Dit gebeurt omdat de systemen en leiders in deze landen worden beïnvloed door klassenverwaarlozing en kostenoverwegingen. De nieuwkomers van het platteland bevolken vaak vieze en gevaarlijke sloppenwijken. Ze besteden ook te veel van hun tijd aan het aanspreken van stadsbesturen op basis van sanitaire voorzieningen en water. Zonder goede regelingen voor water en sanitaire voorzieningen gebruiken deze mensen verontreinigd water, waarvan een groot deel van de daken komt. Ze poepen ook in de horrorshow van open putten. Je zag hoe veel ontwikkelingslanden de water- en sanitaire behoeften van de armen negeren. Laten we nu eens kijken hoe Durban de wereldwijde standaard heeft gezet voor het leveren van water en sanitaire voorzieningen aan de armen?
Lees ook: Wateropslag in Mumbai begint met een parkbank
Hoe heeft Durban de wereldwijde standaard gezet voor het leveren van water en sanitaire voorzieningen aan de armen?
Durban heeft zich ingezet voor de bouw van openbare sanitaire voorzieningen, zoals was- en gootstenen, douches en toiletten. Deze gebouwen zijn niet te vergelijken met gewone openbare toiletten. Er worden standaard zeecontainers gebruikt, die van binnen zijn aangepast met stromend water in de wasbakken, douches en toiletten. De stad heeft inmiddels bijna 2,500 van deze sanitaire voorzieningen in de vele informele nederzettingen. In deze nederzettingen zijn de huizen vaak gemaakt van afvalhout en golfplaten. Ze beschikken vaak niet eens over stromend water of toiletten. De stad heeft de middelen om jaarlijks meer van deze voorzieningen te bouwen en te produceren.
De stad streeft er ook naar om menselijk afval om te zetten in bruikbare compost. Ook probeert ze andere manieren om ontlasting en urine te verwerken zonder dat er vers water voor nodig is. Het beste aan deze stad is de onwrikbare toewijding om daadwerkelijk afvaldiensten en water te leveren aan de armen. Zelfs de stadsbestuurders vinden dat het hun morele verantwoordelijkheid is om vers water, schone toiletten en douches te leveren aan de informele nederzettingen van de stad. Zo heeft Durban de wereldwijde standaard gezet voor het leveren van water en sanitaire voorzieningen aan de armen.
Wat deden de stadsbestuurders om water en sanitaire voorzieningen voor de armen te bieden?
De stadsleiders van Durban ontwikkelden ook werkpartnerschappen met oorlogsleiders om steun van burgers te werven en feedback te krijgen voor het verbeteren van programma's. Zo bepalen de leiderschapsgroepen de locatie van wasblokken met nederzettingen. Een apart stadskantoor bouwt ook permanente appartementengebouwen met modern stromend water in badkamers en keukens en doorspoeltoiletten. Dit zijn soms ingebouwde afdelingen waar wasblokken aanwezig zijn. In veel van dergelijke afdelingen worden de wasruimtes gezien als geprijsd bezit.
