Elektromagnetische straling omvat röntgenstraling, gammastraling, ultraviolet licht, zichtbaar licht, infraroodstraling, radiogolven en microgolven. Het soort elektromagnetische straling dat door verschillende bronnen wordt uitgezonden, varieert. Infrarood en zichtbaar licht worden geproduceerd door gloeilampen, terwijl röntgenapparaten röntgenstraling produceren. Zichtbaar licht vormt het grootste deel van de energie van zonlicht. Elektromagnetische straling kan schadelijk zijn, zoals iedereen die wel eens een magnetron heeft gebruikt of verbrand is door de zon waarschijnlijk weet. Kernmateriaal zendt ioniserende straling uit, een type hoogenergetische straling dat bijzonder gevaarlijk is voor levende wezens. Je moet uit de buurt blijven van openstaande containers met kernafval en niet met röntgenapparaten spelen, omdat we constant worden blootgesteld aan een zeer kleine hoeveelheid ioniserende straling en daar nauwelijks schade van ondervinden.
Hoe werkt elektromagnetische straling?
Elektromagnetische golven kunnen worden vergeleken met een reeks strandgolven, omdat ze beide pieken en dalen hebben, zich in een relatief regelmatig patroon voortplanten en energie nodig hebben om zich te verplaatsen.
- Er zijn drie manieren om elektromagnetische straling te karakteriseren: energie, golflengte of frequentie.
- Bij het beschrijven van elektromagnetische golven worden golflengten over het algemeen gemeten in standaardeenheden en uitgedrukt in meters (m).
- De frequentie van deze golven wordt uitgedrukt in Hertz (Hz), megahertz (MHz) en gigahertz (GHz), die u wellicht kent van uw autoradio.
- Het is interessant om op te merken dat de frequentie en golflengte van een elektromagnetische golf omgekeerd evenredig zijn. Dat wil zeggen dat de frequentie van de golf omgekeerd evenredig is met de golflengte en vice versa.
Wat zijn de kenmerken van elektromagnetische straling?
Elektromagnetische straling bestaat uit amplitude, frequenties, golflengtes, perioden en snelheid. Elk van deze wordt hieronder beschreven:
1. Amplitude: De afstand tussen de piek van de verticale verplaatsing van een golf en het midden ervan wordt de amplitude van de golf genoemd. Deze meet de intensiteit van een fluctuatie binnen een bepaalde golf. In de meeste gevallen komt de amplitude overeen met de hoogte of duur van de golf. Een hogere amplitude staat voor meer energie, terwijl een lagere amplitude staat voor minder energie. Omdat de amplitude de helderheid of sterkte van een golf ten opzichte van andere golven weergeeft, is deze belangrijk.
2. Golflengte: De duur van een volledige cyclus van een trilling is de golflengte ( λ ) . Mensen kunnen de radio gebruiken zonder negatieve effecten te ondervinden, omdat golven met een langere golflengte, zoals radiogolven, een lager energiegehalte hebben. Het lichaam kan wel schade ondervinden van golven met een hogere energie en een kortere golflengte, zoals röntgenstraling. Hieronder volgen enkele definities van deze frequentieverhouding:
c = λv
waar,
c = Snelheid van het licht
λ = golflengte
v = frequentie
3. Frequentie: Het totale aantal cycli per seconde , of sec⁻¹ of Hertz, wordt frequentie genoemd (Hz). Frequentie kan worden uitgedrukt als energie en frequentie zijn direct met elkaar gecorreleerd.
E = hv
waar,
E = energie
h = constante van Planck (met een waarde van 6.62607 x 10-34 J)
v = frequentie
4. Periode: De tijd die een golf nodig heeft om één frequentie af te leggen, wordt de periode (T) genoemd. De berekening duurt seconden.
5. Snelheid: De volgende definitie geeft een algemeen beeld van de golfsnelheid:
Snelheid = λv
Waar,
de frequentie is v
Absoluut de moeite waard: Wat is directe straling?
