De zonneconstante is een maat voor de hoeveelheid elektromagnetische zonnestraling per vierkante meter op de afstand van de aarde tot de zon. Het kwantificeert de snelheid waarmee energie wordt ontvangen op een oppervlakte-eenheid, zoals een zonnepaneel. In deze context vertegenwoordigt de constante de totale stralingsenergie van de zon die op een specifieke locatie wordt geabsorbeerd. De constante vindt ook toepassingen in diverse atmosferische en geologische wetenschappen.
Hoewel er vaak over gesproken wordt als een constante, is de zonneconstante relatief constant, met een variatie van ongeveer 0.2% in een cyclus die ongeveer elke elf jaar een piek bereikt. De eerste schatting van deze constante werd in 1838 gemaakt door Claude Pouillet en bedroeg 1.228 kW/m². Momenteel wordt de constante geschat op ongeveer 1.361 kW/m² tijdens een zonneminimum en rond de 1.362 kW/m² tijdens een zonnemaximum.
Berekening van de zonneconstante
Deze constante vertegenwoordigt het volledige spectrum van elektromagnetische straling, niet beperkt tot alleen zichtbaar licht, en wordt gemeten met behulp van directe satellietwaarnemingen. De berekening ervan omvat het gebruik van de Stefan-Boltzmannconstante , die gerelateerd is aan het vermogen per oppervlakte-eenheid dat door een zwart lichaam wordt uitgezonden op basis van de thermodynamische temperatuur.
De dimensionale formule voor deze constante is als volgt:
Zonneconstante = Energie / (Eenheid oppervlakte x Eenheid tijd)
= ML²Tâ »² / (L²T)
= MTâ »³
De formule geeft aan dat deze constante de dimensie heeft van massa (M) gedeeld door de derde macht van de tijd (T) , wat de invallende zonne-energie per oppervlakte-eenheid per seconde op het aardoppervlak vertegenwoordigt.
Absoluut lezen: Wat is zonnestraling?
