Hydrothermische planning is een belangrijk aspect van de planning van energiesystemen, gericht op het optimaliseren van de werking van waterkracht- en thermische centrales. Het omvat een complexe, niet-lineaire objectieve functie en een combinatie van lineaire, niet-lineaire en dynamische netwerkstroombeperkingen, in tegenstelling tot economische vraagsturing. Het primaire doel is om de totale brandstofkosten van thermische centrales te verlagen, terwijl de energiebalans behouden blijft en rekening wordt gehouden met beperkingen zoals limieten voor energieopwekking, waterafvoer en watervolume.
Daarom is het doel om de optimale energieopwekking van hydro- en thermische eenheden te bepalen om aan de vraag naar elektriciteit te voldoen. Vanwege de verschillende kenmerken en kostenstructuren van deze twee soorten energiecentrales is coördinatie essentieel.
Welke soorten hydrothermische planningsproblemen zijn er?
Het doel van het aanpakken van planningsproblemen in de hydrothermische energieproductie is het optimaliseren van de elektriciteitsopwekking en het verlagen van de energiekosten. Over het algemeen wordt het geïntegreerde beheer van het hydrothermische systeem onderverdeeld in twee categorieën : problemen op lange termijn en problemen op korte termijn . Het planningsprobleem op lange termijn betreft planning over een jaar, terwijl het planningsprobleem op korte termijn zich richt op het optimaliseren van de bedrijfsvoering over kortere tijdsperioden, variërend van een uur tot een week.
Zie ook: Wat is thermische energieopslag?
Wat zijn de methoden voor hydrothermische planning?
Er worden diverse methoden gebruikt om planningsproblemen in de hydrothermische sector op te lossen, waarbij het optimaliseren van de coördinatie tussen waterkracht- en thermische centrales centraal staat. Deze methoden omvatten dynamische programmering, netwerkstroomanalyse, lineaire programmering, niet-lineaire programmering , wiskundige decompositie, expertsystemen en kunstmatige neurale netwerken.
De drie meest voorkomende oplossingsmethoden zijn de λ-γ-iteratie, de gradiëntmethode en dynamische programmering . Elke methode heeft de volgende nadelen:
Nadelen
1. λ-γ-iteratie
- Problemen met coördinatievergelijkingen, waardoor de productiecapaciteit van de centrale de capaciteit overschrijdt.
- Negatieve generatie voor bepaalde planten.
- Veranderingen in beperkingen maakten aanpassingen noodzakelijk.
2. Gradiëntmethode
- Inefficiëntie bij grotere systeemgroottes.
3. Dynamische programmering met opeenvolgende benadering
- De vereiste is om voor elk reservoir een eerste haalbaar schema te specificeren.
- Een gebrek aan aanpassingsvermogen bij het omgaan met koppelingsbeperkingen.
Aanbevolen: Wat zijn drukleidingen in een waterkrachtcentrale?
