Harmonogramowanie hydrotermalne jest ważnym aspektem planowania systemu energetycznego, który koncentruje się na optymalizacji pracy elektrowni wodnych i cieplnych. Obejmuje ono złożoną nieliniową funkcję celu, a także połączenie liniowych, nieliniowych i dynamicznych ograniczeń przepływu w sieci, w przeciwieństwie do ekonomicznego dysponowania obciążeniem. Głównym celem jest obniżenie całkowitych kosztów paliwa w elektrowniach cieplnych przy jednoczesnym zachowaniu bilansu mocy i przestrzeganiu ograniczeń, takich jak limity wytwarzania energii, limity zrzutu wody i limity objętości wody.
Dlatego jego celem jest określenie optymalnej generacji energii z jednostek hydro i cieplnych w celu zaspokojenia zapotrzebowania na energię elektryczną. Ze względu na odmienne cechy i struktury kosztów tych dwóch typów elektrowni, koordynacja jest niezbędna.
Jakie są rodzaje problemów harmonogramowania hydrotermalnego?
Celem rozwiązywania problemów związanych z harmonogramowaniem hydrotermalnym jest optymalizacja wytwarzania energii elektrycznej i obniżenie jej kosztów. Ogólnie rzecz biorąc, zintegrowane zarządzanie systemem hydrotermalnym dzieli się na dwie kategorie : problemy długoterminowe i problemy krótkoterminowe . Problem harmonogramowania hydrotermalnego długoterminowego wiąże się z planowaniem rocznym, natomiast problem harmonogramowania hydrotermalnego krótkoterminowego koncentruje się na optymalizacji operacji w krótszych okresach, od godziny do tygodnia.
Zobacz także: Czym jest magazynowanie energii cieplnej?
Jakie są metody planowania hydrotermalnego?
Do rozwiązywania problemów harmonogramowania hydrotermalnego, które obejmują optymalizację koordynacji elektrowni wodnych i cieplnych, stosuje się różne metody. Metody te obejmują programowanie dynamiczne, przepływy sieciowe, programowanie liniowe, programowanie nieliniowe , dekompozycję matematyczną, systemy ekspertowe oraz sztuczne sieci neuronowe.
Trzy najpopularniejsze metody rozwiązywania problemów to iteracja λ-γ, metoda gradientowa i programowanie dynamiczne . Każda z tych metod ma następujące wady:
wady
1. Iteracja λ-γ
- Problemy z równaniami koordynacyjnymi, powodujące powstawanie generacji roślinnych przekraczających ich możliwości.
- Generacja negatywna dla niektórych roślin.
- Zmiany ograniczeń wymagały dostosowań.
2. Metoda gradientowa
- Nieefektywność w przypadku większych rozmiarów systemów.
3. Programowanie dynamiczne z aproksymacją sukcesywną
- Wymagane jest określenie wstępnego, wykonalnego harmonogramu dla każdego zbiornika.
- Brak umiejętności dostosowania się do ograniczeń sprzęgania.
