Het Orca-project in IJsland van Climeworks zuigt koolstofdioxide uit de atmosfeer. Wetenschappers werken aan een manier om dit proces efficiënter te maken. Wetenschappers hebben een technologie bedacht die koolstofdioxide opzuigt en omzet in baking soda om op te slaan in oceanen.
Het Orca-project in IJsland is volgens het bedrijf Climeworks een van de grootste installaties voor directe luchtverwijdering . De installatie kan tot 4,000 ton koolstofdioxide per jaar afvangen, wat gelijk staat aan de CO2-uitstoot van ongeveer 800 auto's gedurende een jaar. Arup SenGupta, hoogleraar aan de Lehigh University en auteur van de studie, zegt hierover: " De nieuwe techniek die in de studie wordt beschreven, kan helpen deze problemen aan te pakken."
Volgens de studie die is gepubliceerd in het tijdschrift Science, beweert de auteur dat deze technologie drie keer efficiënter zou kunnen zijn dan de huidige technologie voor koolstofafvang . Op dit moment betekent het aanpakken van de klimaatcrisis een drastische vermindering van de verbranding van fossiele brandstoffen, de belangrijkste oorzaak van de uitstoot van broeikasgassen.
Deze technologie is gericht op het direct opvangen van koolstofvervuiling bij de bron, namelijk cement- of staalfabrieken. Een andere methode waarop de studie zich richt, is directe luchtafvang. Hierbij wordt koolstofdioxidevervuiling direct uit de atmosfeer gehaald, opgeslagen en vaak in de grond geïnjecteerd.
Koolstofdioxide is een krachtig gas dat bijdraagt aan de opwarming van de aarde, maar de concentraties ervan zijn erg laag, slechts ongeveer 0.04% van de lucht . Dit maakt het moeilijk om koolstofdioxide rechtstreeks uit de lucht te verwijderen, een uitdagend proces, en dit is het enige nadeel van methoden voor directe luchtafvang.
Professor Sen Gupta zei: "Het is een aanzienlijke hindernis." Hierdoor kunnen de grootste installaties slechts kleine hoeveelheden koolstof verwijderen, terwijl het verwijderen van elke ton koolstof honderden dollars kost.
Om het absorptiemateriaal aan te passen, gebruikte het team koper. Het eindproduct is, in de woorden van professor Sengupta, "in staat om CO2 uit de atmosfeer te verwijderen bij ultralage concentraties, met een capaciteit die twee tot drie keer groter is dan die van bestaande absorptiematerialen. Dit materiaal kan eenvoudig en goedkoop worden geproduceerd en zou de kosten van directe CO2-afvang uit de lucht helpen verlagen."
Nadat de CO2 is afgevangen, wordt deze met behulp van zeewater omgezet in natriumbicarbonaat (bakingsoda), waarna het in kleine concentraties weer in de oceaan wordt vrijgelaten.
Professor Sen Gupta zei: "De oceanen zijn oneindige opslagplaatsen. Als je alle CO2 uit de atmosfeer, die elke dag – of elk jaar – wordt uitgestoten, in de oceaan zou lozen, zou de toename in concentratie zeer, zeer gering zijn." Het is vanwege dit feit dat de ideale locatie voor een installatie voor directe CO2-afvang uit de lucht zich op zee bevindt, zodat er toegang is tot een overvloed aan zeewater om het proces uit te voeren.
Stuart Haszeldine, hoogleraar koolstofafvang en -opslag aan de Universiteit van Edinburgh, zei: "De chemie was nieuw en elegant. Het proces is een aanpassing van een proces dat we al kennen, wat gemakkelijker te begrijpen, op te schalen en te ontwikkelen is dan iets compleet nieuws. Maar er kunnen wel regelgevingshindernissen zijn. Het lozen van grote hoeveelheden natriumbicarbonaat in de oceaan zou wettelijk kunnen worden gedefinieerd als 'dumping', wat verboden is door internationale verdragen."
Ondanks het standpunt van professor Sen Gupta maken anderen, waaronder Haszeldine, zich zorgen over de negatieve gevolgen van dit proces voor de oceanen, die al onder druk staan door snelle klimaatverandering, vervuiling en andere menselijke activiteiten.
Peter Styring, hoogleraar chemische technologie en chemie aan de Universiteit van Sheffield, zei: "Tenzij je een volledig ecotoxicologisch onderzoek hebt uitgevoerd, weet je niet wat het zal doen, zelfs niet bij lage concentraties."
Omdat de technologie voor directe luchtafvang nog steeds inefficiënt en duur is, voegde professor Styring eraan toe: "Dit is een grootschalig probleem. Waarom zou je de atmosfeer afvangen als er al zoveel uitstoot is van energiecentrales en industriële installaties?" Professor Styring vervolgde: "Het is gewoon logischer om eerst de hoge concentraties aan te pakken."
Wetenschappers vrezen ook dat een focus op technologie om koolstof rechtstreeks uit de lucht te verwijderen, beleid gericht op het verminderen van de verbranding van fossiele brandstoffen kan afleiden , of erger nog, dat vervuilers het acceptabel zullen vinden om koolstof in de atmosfeer uit te stoten omdat de technologie het toch weer zal verwijderen. Wetenschappers hebben een technologie ontwikkeld die koolstofdioxide opzuigt en omzet in baksoda om in de oceanen op te slaan.
Lees ook: Oceaanenergie benutten met een golfenergieomzetter in de vorm van een ruggengraat
Desondanks blijven overheden en internationale organisaties zich inzetten voor de opschaling van de technologie voor directe luchtvangst. Professor Haszeldine zei: "Er is meer onderzoek nodig om te begrijpen hoe de methode op grote schaal werkt. Maar het is veelbelovend, de wereld heeft veel van dit soort ontdekkingen nodig."
Professor SenGupta verwoordde het als volgt: "De technologie is klaar om het laboratorium te verlaten en te worden uitgeprobeerd. Dit is het moment om vooruit te gaan en iets te doen, misschien op twee of drie verschillende locaties in de wereld. Laat anderen erbij betrokken worden, fouten vinden, verbeteringen aanbrengen en vervolgens dienovereenkomstig verdergaan."
Bron: Climeworks
