NIMBY, een afkorting voor Not in My Backyard (niet in mijn achtertuin) , is een term die wordt gebruikt om een beweging te beschrijven waarbij mensen het systeem proberen te bestrijden om te voorkomen dat ontwikkelingen in de buurt van hun huis een negatieve impact hebben op hun eigendom. Een energiecentrale kan bijvoorbeeld vervuiling veroorzaken en geluidsoverlast geven aan omwonenden. Of een vliegveld dat niet alleen lawaaierig is, maar ook structurele schade kan toebrengen aan de grond naast het huis van de huiseigenaar. Maar daar houdt het niet op. Lees verder om te ontdekken hoe je de NIMBY-klimaatimpasse kunt doorbreken.
Welke activiteiten zijn inbegrepen bij NIMBY?
De volgende activiteiten maken deel uit van de NIMBY-beweging:
- Veel nimbies, zoals demonstranten worden genoemd, kunnen ook tegen de bouw van minder problematische structuren zijn, zoals scholen en windturbines. Hoewel het doorgaans geaccepteerde projecten zijn, zijn ze onacceptabel vanwege het lawaai en de mogelijke schade die deze locaties aan een woning kunnen toebrengen. Huiseigenaren maken zich zorgen over kinderen die de hele dag rondhangen, nieuwe verkeersproblemen door bussen en het mogelijke verlies van de waarde van hun huis.
- De NIMBY-beweging kan ook diegenen omvatten die zich inzetten voor een beter milieu, maar wanneer dat verbeterde milieu een prijs heeft, weigeren ze. Zoals u kunt zien, is dit niet altijd een positieve term. Het impliceert dat degene die zich tegen het project verzet, dit doet om egoïstische redenen in plaats van voor het welzijn van de gemeenschap of het milieu.
De meest urgente en uitdagende ethische kwestie bij het aanpakken van klimaatverandering door de NIMBY-klimaatimpasse te doorbreken, is hoe de menselijke beschaving de last van het verlagen van de uitstoot van broeikasgassen (GHG) zal delen . Vooruitkijkend naar 2023, wanneer naar verwachting een nieuw internationaal verdrag over klimaatverandering zal worden gesloten, vrezen we een regelrechte ramp.
De Verenigde Staten en andere 'paraplulanden' hebben ondubbelzinnig verklaard dat ze geen enkel regime zullen accepteren dat groeiende economieën zoals China en Brazilië uitsluit, en de Verenigde Staten en andere 'paraplulanden' hebben alleen opgeroepen tot vrijwillige, bottom-up-verbintenissen. De grote ontwikkelingslanden hebben echter gelijkheid tot een voorwaarde voor elke overeenkomst gemaakt: ze zullen geen verplichte emissiereductiedoelen accepteren met waargenomen gevolgen voor hun economische groei en sociale ontwikkeling, tenzij de rijkere landen zich committeren aan diepe emissiereducties en als eerste handelen. De huidige impasse is het resultaat van vastgeroeste houdingen tussen de verschillende blokken, maar zoals Nobelprijswinnaar econoom en filosoof Amartya Sen opmerkte, is een perfecte overeenkomst die nooit tot stand komt, onrechtvaardiger dan een imperfecte overeenkomst die haalbaar is.
Sprinten voorbij de NIMBY-klimaatimpasse
De moeilijkste taak is het vaststellen van een eerlijk aandeel van elk land in de vereiste CO2-reducties op een politiek realistische manier. Na twintig jaar van discussies en patstelling is het duidelijk dat er veel tegenstrijdige ideeën over rechtvaardigheid op tafel zijn gekomen. Een oplossing zal daarom gebaseerd moeten zijn op een vorm van 'onderhandelde rechtvaardigheid' of een 'eerlijk compromis', dat niet door slechts één groep landen zal worden gekozen. Aan een aantal fundamentele voorwaarden moet worden voldaan. Een realistisch, rechtvaardig en effectief klimaatakkoord moet zowel de grootste uitstoters van rijke als van ontwikkelingslanden omvatten. Zo'n akkoord moet een manier vinden om de laatstgenoemde landen te betrekken zonder hen of de eerstgenoemde landen te overbelasten. Om succes te garanderen, moet het in de eerste plaats aanvaardbaar zijn voor de twee wereldmachten en grootste CO2-uitstoters, China en de Verenigde Staten; met dit leiderschap zullen andere uitstoters waarschijnlijk volgen. Dit akkoord zou in een 'plurilaterale' context tot stand kunnen komen, waarbij een klein aantal landen eerst samenkomt en vervolgens een formeel akkoord sluit, waarbij de VN- besprekingen als basis dienen voor een toekomstig akkoord.
Lees ook: Stedelijke centra en klimaatverandering: implicaties van het nieuwe IPCC-rapport
Wees voorbereid
Door excellente praktijken en baanbrekende nieuwe ideeën van andere steden te tonen, kunt u uw burgers voorbereiden op innovatie-zoekende creativiteit. Zorg dat mensen over de sprintweek praten voordat deze begint.
U moet de middelen krijgen die u nodig hebt. Verzamel experts uit verschillende vakgebieden (medewerkers van de stad/school/regio, planningscommissarissen, academici, leden van buurtverenigingen, lokale architecten, grote vastgoedbelangen, designprofessionals, etc.) om een sprintteam te vormen. Het belangrijkste lid van het team is een bekwame facilitator die de energie van de "luide stemmen" van de groep kan kanaliseren in nuttige bijdragen door hun "show-stopper-bezwaren" om te zetten in "beperkingen voor creatieve probleemoplossing". Het is geen goed idee om mensen in het team te halen die een domper kunnen zijn op creativiteit en nieuwe ideeën (zoals bepaalde stadsadvocaten).
Lees ook: 5 belangrijke voor- en nadelen van waterkrachtenergie
