Często słyszymy i czytamy „Sadź drzewa”, ale niewielu z nas zwraca na to uwagę, a jeszcze mniej wdraża to w życie. Ale dawno temu mała afrykańska dziewczynka została zaniepokojona wylesianiem w okresie kolonialnym Wielkiej Brytanii. Dzisiaj dowiemy się o drzewach pokoju Wangari, które ratują Afrykę i świat.
Dla niektórych drzewa mogą stać się źródłem radości, podczas gdy dla innych są tylko zieloną rzeczą stojącą na drodze. Ponieważ jaki człowiek jest, taki widzi. To myśli wielkich pisarzy Walta Whitmana i Hermanna Hessego.
Drzewa Pokoju Wangari Ratują Afrykę i Świat
W czasach, gdy dziewczętom nie wolno było mieć podstawowego wykształcenia w Afryce, Wangari Maathai rozpoczęła swoją edukacyjną podróż. Nie tylko ukończyła szkołę, ale została zaproszona do USA na dalsze studia. Jej osiągnięcia są liczne, ale jej wysiłki na rzecz ratowania ekosystemu, jej narodu i ludzi jako całości są nieograniczone. W tym Światowym Dniu Sadzenia dowiedzmy się o pierwszych ekologach na świecie, którzy nie tylko zdobyli Pokojową Nagrodę Nobla, ale także zamiłowali do natury.
Narodziny i wczesne życie
1 kwietnia 1940 roku, w pobliżu świętego drzewa figowego na wyżynach centralnych, urodziła się Wangarĩ Muta Maathai . Kto by pomyślał, że zostanie pierwszą Afrykanką, która otrzyma Pokojową Nagrodę Nobla.
Dorastała, obserwując, jak brytyjscy koloniści bogacą się, wycinając drzewa, by zasadzić więcej herbaty . Czuła się źle, widząc, jak drzewa padają, bo nie miała pojęcia, że może stanąć w obronie drzew i swojego ludu.
Wykształcenie
W tym okresie Afryka podążała za niekwestionowaną kulturą, w której dziewczęta zostają w domu i wychodzą za mąż, aby założyć rodzinę. Wangari również była uwięziona w tej kulturze, aż pewnego dnia jej starszy brat zadał pytanie.
Z dziecięcą szczerością i niewinnością zapytał rodzinę, dlaczego tylko jemu wolno chodzić do szkoły i się uczyć. Dlaczego jego siostrze nie wolno tego robić? Matka była poruszona jego pytaniem i nie chciała, żeby jej córka była w podobnej sytuacji. Podjęła radykalną decyzję i zapisała córkę do wiejskiej szkoły podstawowej.
Studia wyższe
W wieku 11 lat Wangari została wysłana do szkoły podstawowej St. Cecilia's Intermediate Primary School , szkoły z internatem prowadzonej przez włoskie zakonnice. W 1956 roku ukończyła szkołę podstawową i była najlepszą uczennicą w klasie.
Została przyjęta do liceum Loreto High School w Limuru , jedynej katolickiej szkoły średniej dla dziewcząt w Kenii. W czasach, gdy niewiele Afrykanek umiało czytać, Wangari ukończyła szkołę średnią. Ówczesny senator John F. Kennedy zainicjował we wrześniu 1960 roku program Kennedy Airlift , zwany również Airlift Africa, aby zaprosić afrykańskie uczennice do podjęcia studiów w Stanach Zjednoczonych. Wśród 300 młodych Kenijczyków, którzy otrzymali zaproszenie, Wangari Maathai była jedną z nich.
Jej wizyta w USA ją zszokowała, ponieważ w bogatym i szanowanym kraju prawa człowieka nie były równe dla wszystkich. Podczas pobytu tam była świadkiem szczytu Ruchu Praw Obywatelskich, który zbiegł się z uzyskaniem przez jej kraj niepodległości od rządów brytyjskich.
Wangari otrzymała stypendium na studia w Mount St. Scholastica College (obecnie Benedictine College ) w Atchison w stanie Kansas. W 1964 roku studiowała biologię z dodatkowymi przedmiotami: chemią i filologią niemiecką.
Ukończyła studia magisterskie z biologii na Uniwersytecie w Pittsburghu . W 1969 roku uzyskała tytuł magistra nauk biologicznych i została mianowana asystentką naukową profesora zoologii na Uniwersytecie w Nairobi.
Za radą profesora Hofmanna, w 1967 roku podjęła studia doktoranckie na Uniwersytecie w Giessen w Niemczech oraz Uniwersytecie w Monachium . W 1971 roku Wangari uzyskała tytuł doktora anatomii weterynaryjnej. Była pierwszą kobietą z Afryki Wschodniej, która uzyskała doktorat.
Drzewa nie tylko filtrują nasze powietrze, ale i odwdzięczają się nam za to. Dowiedz się jak, korzystając z tego przewodnika, ile kredytów węglowych przypada na akr drzew.
Pierwszy Krok w stronę drzew pokoju Wangari ratujących Afrykę
To właśnie podczas pobytu w Pittsburghu po raz pierwszy zetknęła się z odbudową środowiska. W tym czasie lokalni ekolodzy pracowali nad zmniejszeniem zanieczyszczenia powietrza w mieście. Pracując i będąc wolontariuszką w różnych organizacjach, Wangari zrozumiała, że degradacja środowiska jest główną przyczyną większości problemów w Kenii.
Ochrona środowiska – Zielona rewolucja Wangari Maathai w Afryce
W 1974 roku założyła firmę Envirocare Ltd. , aby zapewnić zatrudnienie i jednocześnie chronić środowisko. Działalność firmy opierała się na sadzeniu drzew, aby chronić środowisko, zapewniając zatrudnienie zwykłym ludziom. W ten sposób założyła swoją pierwszą szkółkę drzew, współpracując z rządową szkółką drzew w lesie Karura.
Evirocare zaczął podupadać z powodu braku funduszy i innych problemów. Jednak dzięki pracy w Centrum Łączności ze Środowiskiem , Wangari otrzymała wsparcie od UNEP. Została również wysłana na Habitat I , pierwszą konferencję ONZ poświęconą osiedlom ludzkim.
Pierwsza Procesja Sadzić drzewa
Zaproponowała sadzenie drzew w Habitacie I. 5 czerwca 1977 roku, w Światowy Dzień Środowiska, odbyła się procesja z Centrum Konferencyjnego Kenyatta International w Nairobi do Parku Kamukunji. Zorganizowała ją Narodowa Rada Kobiet Kenii (NCWK).
Posadzili 7 drzew ku czci historycznych liderów społeczności, co było pierwszym wydarzeniem Ruchu Zielonego Pasa . GBM pomógł finansowo ponad 900 000 kenijskich kobiet.
Maathai nadal zachęcała kobiety z Kenii do zakładania coraz większej liczby szkółek drzewnych w całym kraju. Przeszukiwały nawet pobliskie lasy w poszukiwaniu nasion i hodowały drzewa rodzime dla tego obszaru. Wszystkie zgodziły się sadzić sadzonki w zamian za niewielkie stypendium. Te sadzonki zostały później posadzone gdzie indziej, aby rosły i rozwijały się.
Ruch Zielonego Pasa
Założony w 1977 roku ruch miał na celu podniesienie kwestii ochrony środowiska wśród wiejskich kobiet w Kenii. Pracując w małym domu dla NCWK, miała okazję współpracować z Wilhelmem Elsrudem , dyrektorem wykonawczym Norweskiego Towarzystwa Leśnego.
Dobrowolny Fundusz Narodów Zjednoczonych na rzecz Kobiet zapewnił ruchowi kapitał początkowy . Fundusz ten pomógł jej udoskonalić jego działalność oraz wypłacić stypendia kobietom sadzącym sadzonki i ich mężom prowadzącym dokumentację posadzonych sadzonek.
Promowała ruch na 3. Światowej Konferencji Kobiet ONZ, która odbyła się w Nairobi. Delegaci zwiedzili szkółki i posadzili drzewa. Ten drobny gest otworzył drogę do nowych kontaktów i większego finansowania ruchu. Pomógł również w jego ekspansji poza Kenię.
W 1986 roku ruch otrzymał dofinansowanie z UNEP i rozszerzył swoją działalność na całą Afrykę , co doprowadziło do powstania Panafrykańskiej Sieci Zielonego Pasa . Ruch ten przyczynił się do ograniczenia wylesiania, pustynnienia, głodu na wsi i kryzysu wodnego w Kenii.
Zainspirowało to przedstawicieli do poznania metod wdrażania podobnych programów w ich krajach, aby rozwiązać te same problemy. W rezultacie, w ciągu kolejnych 3 lat, 45 przedstawicieli z 15 krajów afrykańskich odwiedziło Kenię.
W 1987 r., w wyniku interwencji rządu, Ruch Zielonego Pasa został oddzielony od NCWK, a Maathai zrezygnowała ze stanowiska przewodniczącej. Następnie skupiła się na swoim ruchu, który stał się organizacją pozarządową.
Uznanie – Pokojowa Nagroda Nobla
Wkrótce ruch przyciągnął uwagę mediów, a Wangari Maathai została uhonorowana licznymi nagrodami. W 2004 roku Wangari Maathai otrzymała Pokojową Nagrodę Nobla za bezinteresowny wkład w zrównoważony rozwój, pokój i demokrację . Została pierwszą afrykańską kobietą i pierwszą działaczką na rzecz ochrony środowiska, która otrzymała tę prestiżową nagrodę.
Wangari Wspieranie Mottainai – Redukcja odpadów
Wizyta w Japonii w 2005 roku zainspirowała ją do zostania żarliwą zwolenniczką mottainai (japońskiego terminu pochodzenia buddyjskiego), filozofii redukcji odpadów. W tym samym roku została mianowana ambasadorką dobrej woli inicjatywy na rzecz ochrony ekosystemu leśnego Kotliny Konga. Wspierała również program Międzynarodowego Roku Pustyń i Pustynnienia.
W 2006 roku Wangari zainicjowała kampanię ONZ „Miliard Drzew”, w ramach której na całym świecie zasadzono 11 miliardów drzew . W 2011 roku kampanię przemianowano na „Kampania Bilion Drzew” i zarządzała nią organizacja „Plant for the Planet”.
Współpraca z Obamą – W 2006 roku Barack Obama udał się do Kenii i spotkał się z Maathai. Razem posadzili drzewo w parku Uhuru w Nairobi.
Czy wiesz, ile dwutlenku węgla pochłania dziennie jedno drzewo? Wyobraź sobie, ile węgla pochłonęłyby miliony i miliardy drzew?
Uzupełnianie Ziemi: Książka
W 2010 roku wydała książkę Replenishing the Earth: Spiritual Values for Healing Ourselves and the World. Omówiła w niej wpływ Ruchu Zielonego Pasa i to, jak wszyscy musimy ze sobą współpracować, aby wprowadzić zmiany w naszych dzielnicach, regionach, krajach i na świecie.
W swojej książce wspomniała również o tradycjach religijnych, takich jak rdzenna religia Kikuyu i chrześcijaństwo. Podkreśliła, jak wspierały i służyły jako zasoby dla jej programu myślenia o środowisku i aktywizmu.
Wangari Maathai, pierwsza afrykańska kobieta i działaczka na rzecz ochrony środowiska, pożegnała się ze światem 25 września 2011 roku. Spoczywa w Instytucie Studiów nad Pokojem i Środowiskiem im. Wangari Maathai w Nairobi. Przed śmiercią nie życzyła sobie, aby pochowano ją w drewnianej trumnie . To pokazuje, jak bardzo była oddana swoim działaniom.
Źródło : Wangari Maathai, laureatka Pokojowej Nagrody Nobla
Nawet po uwięzieniu, pobiciu, fałszywych oskarżeniach i złych plotkach, Wangari Maathai nigdy nie porzuciła swojego celu. Jako dziecko czuła ból planety i drzew i walczyła o nie do końca świata. Jej dziedzictwo jest wciąż żywe, a ludzie tacy jak Jadav Payeng, Adrien Taylor, Theo Quenee i Saalumarada Thimmakka sadzą coraz więcej drzew.
